Kapag nagbukas ka ng ordinaryong flashlight, may isa pang nangyayari bukod sa pagtama ng liwanag sa pader. Kung iiwan mong nakabukas ang ilaw na iyon sa loob ng ilang minuto, magsisimulang uminit ang salamin nito. Sayang ang enerhiya ng bombilya dahil gumagawa ito ng init sa halip na gawing liwanag ang buong kuryente nito. Hindi iyan ginagawa ng alitaptap na nakadapo sa iyong kamay. Kapag umiilaw ang alitaptap, nananatiling malamig ang buntot nito. Kung gumagawa ito ng init tulad ng isang bombilya, maluluto ang maliit na kulisap mula sa loob palabas.
Tinatawag ng mga siyentipiko ang malamig na liwanag na ito na bioluminescence. Malaking salita ito para sa isang simpleng ideya. Ang bio ay nangangahulugang mga buhay na nilalang. Ang luminescence naman ay nangangahulugang nagniningning na liwanag. Hindi lamang ang mga alitaptap ang nag-iisang nilalang na makakagawa nito, ngunit sila ang madalas nating makita sa ating mga bakuran at liwasan. Sa kahit anong gabi, ang mga taong gumagamit ng mapa ng Alitaptap ay nagtatala ng mga nakikita nilang iba't ibang uri ng alitaptap sa buong mundo. Sa ngayon, sa mga lugar tulad ng Bitely, Michigan, at Swannanoa, North Carolina, nakakakita ang mga tagamasid ng Winter Firefly. Sa kabilang ibayong dagat sa Savitaipale, Finland, at Salzhemmendorf, Germany, natatagpuan ng mga tao ang European Glow-worm. Kahit na nabubuhay ang mga kulisap na ito sa iba't ibang lugar at magkakaiba ang itsura, pare-pareho nilang ginagamit ang eksaktong iisang resipe ng kemikal para gumawa ng kanilang liwanag.
Para maintindihan kung paano nangyayari ang mahika, kailangan nating tingnan ang loob ng buntot ng alitaptap. May laman itong espesyal na kemikal na tinatawag na luciferin. Nagmula ang pangalang ito sa lumang salita na nangangahulugang tagapagdala ng liwanag. Mag-isa lang ang luciferin at nakaupo lamang sa dilim. Kailangan nito ng kasama para magising. Ang kasamang iyon ay isang enzyme na tinatawag na luciferase. Isipin ang luciferin bilang tuyong kahoy na panggatong at ang enzyme bilang posporo na tumutulong para magsimula ito. Pero kahit may kahoy at posporo ka na, kailangan mo pa ng isang bagay para makagawa ng apoy. Kailangan mo ng oksiheno.
Gusto ng alitaptap na kumislap, kaya binubuksan nito ang isang maliit na balbula sa katawan nito. Pinapapasok ng balbulang ito ang hangin sa mga tubo sa loob ng tiyan nito. Naghahalo ang oksiheno, luciferin, at luciferase. Agad na nagkakaroon ng reaksyong kemikal. Nagbabago ang posisyon ng mga atomo at naglalabas sila ng enerhiya. Sa halip na ilabas ang enerhiya bilang init, ibinabalot ng reaksyon ang halos lahat nito sa mga butil ng liwanag na tinatawag na photons. Iyon ang dahilan kung bakit malamig ang liwanag. Isa itong magandang biro ng kimika na sinubukang gayahin ng mga tao sa mga laboratoryo sa loob ng maraming taon nang hindi kailanman napapantayan ang husay ng isang kulisap.
Binibigyan ng sistemang ito ang alitaptap ng buong kapangyarihan sa pag-ilaw nito. Walang switch ng ilaw sa likod ang kulisap, kaya ang oksiheno ang kinokontrol nito. Kapag sumasara ang balbula, humihinto ang pagdaloy ng oksiheno. Nauubusan ng gatong ang reaksyong kemikal sa loob ng maikling sandali, at nagiging madilim ang liwanag. Kapag bumukas muli ang balbula, muling kumikislap ang ilaw. Ang ilang alitaptap ay kayang buksan at isara ang mga balbulang ito nang napakabilis. Iyon ang dahilan kung bakit para silang kumukurap sa Morse code, nagpapakita ng mga espesyal na pattern para maghanap ng isa't isa sa dilim.
Gayunpaman, hindi lahat ng alitaptap ay kumikislap. Kung titingnan mo ang mga naitala sa Alitaptap mula sa mga lugar tulad ng Cooper Mountain sa Oregon o Endingen am Kaiserstuhl sa Germany, makikita mo ang mga tala ng mga glow-worm. Ang mga babaeng glow-worm ay walang pakpak. Gumagapang sila sa lupa at umiilaw nang tuloy-tuloy sa halip na mabilis na kumurap. Ginagamit pa rin nila ang luciferin, luciferase, at oksiheno, ngunit mas matagal na nakabukas ang mga balbula ng kanilang katawan. Nakaupo sila sa mga dahon o bato tulad ng maliliit na luntiang ilaw sa gabi, naghihintay na mapansin ng lumilipad na lalaki.
Kalahati lamang ng kuwento ang kimika. Kung titingnan mo ang nagniningning na buntot ng alitaptap sa ilalim ng mikroskopyo, makikita mo na gawa ito tulad ng isang maliit na parol. Ang malinaw na balat sa buntot ay hindi makinis. May bukol ito at may maliliit at matutulis na kaliskis. Natuklasan ng mga siyentipiko na tinutulungan ng mga bukol na ito na i-bounce ang liwanag palabas. Kung patag ang balat, marami sa liwanag ang maiipit sa loob ng katawan ng kulisap, magba-bounce sa loob hanggang sa mawala ito. Kumikilos ang mga bukol na kaliskis tulad ng mga lens sa isang flashlight, tinutulak ang liwanag sa hangin sa gabi kung saan makikita ito ng ibang alitaptap mula sa malayo.
Nagtataka ang mga tao tungkol sa liwanag na ito sa loob ng daan-daang taon. Bago dumating ang mga mikroskopyo at laboratoryo ng kimika, nagkuwento ang mga tao tungkol sa mga tilamsik na nahulog mula sa mga bituin o mahiwagang alikabok na iniwan ng mga engkanto. Ngayon alam na natin na agham lamang ito na gumagana. Isa itong halo ng carbon, hydrogen, nitrogen, oxygen, at sulfur atoms na nagsasama-sama sa isang maliit na tiyan. Sa tuwing nagtatala ka ng alitaptap sa mapa, maging ito man ay isang Common Eastern Firefly sa San Antonio, Texas, o isang madilim na alitaptap sa Tucson, Arizona, pinapanood mo ang kimika na gumagana sa eksaktong parehong paraan sa loob ng milyun-milyong taon.