Kapag nanonood ka ng pelikula o palabas tungkol sa kalikasan, makakita ka marahil ng tahimik na gubat na puno ng lumulutang na dilaw na ilaw. Ang maliliit na kumikislap na insekto na ito ay mukhang mahiwaga sa screen. Pero ang pagkuha ng alitaptap sa video ay hindi basta pagturo lang ng camera sa dilim. Ang totoong alitaptap ay nagbibigay ng napakalambot na liwanag. Kung susubukan mo silang kunan gamit ang ordinaryong phone o simpleng camera, puro itim lang ang makikita mo.
Para maintindihan kung bakit mahirap silang kunan, kailangan nating tingnan ang yugto ng kanilang buhay na madalas hindi naiisip ng iba: ang itlog. Matagal bago kumislap ang isang adult na salagubang sa gabi, ang maliliit na itlog ng alitaptap ay tahimik na nagpapahinga sa ilalim ng basa o nabubulok na mga dahon. Ang babaeng alitaptap ay naglalagay ng maliliit at mapuputing itlog na ito sa mga tagong lugar tuwing tag-init. Kahit nasa loob pa ng itlog, ang ibang uri nito ay may mahinang liwanag. Pero sila ay ganap na tahimik. Hindi pa sila lumilipad o kumikislap. Naghihintay lamang sila sa dilim habang umiikot ang mundo sa itaas nila.
Pagpisa ng mga itlog na ito, ang maliliit na insekto ay gumagapang sa lupa at nanghuhuli ng mga kuhol sa loob ng maraming buwan. Pagkatapos, nagiging pupa sila at lumalaki bilang adult. Diyan na sila lumilipad sa hangin at nagsisimulang kumislap. Pero ang pag-video sa mga kislap na ito ay nangangailangan ng mahabang pasensya.
Kailangan ng liwanag ng mga camera para makapagrehistro ng larawan. Dahil mahina ang liwanag ng alitaptap, gumagamit ang mga videographer ng mga espesyal na paraan. Ang isang pangunahing paraan ay tinatawag na long exposure. Sa halip na mabilis na kuhanan, nananatiling bukas ang shutter ng camera sa loob ng ilang segundo o minuto. Hinahayaan nitong makalikom ang camera ng bawat maliit na liwanag sa panahong iyon. Kung lumipad ang alitaptap sa tapat ng lente sa panahong ito, ang kislap nito ay mag-iiwan ng maliwanag na guhit sa screen.
Iba ang totoong kuha ng alitaptap kumpara sa gawa-sa-computer na epekto. Sa totoong kuha, ang mga guhit ng liwanag ay sumusunod sa paikot-ikot na paglipad ng isang totoong insekto. Natural na kumikislap ang liwanag. Tumatalon sila pataas at pababa, lumiligid sa mga halaman, at minsan ay nawawala sa likod ng dahon o sanga ng puno.
Minsan, gusto ng mga filmmaker ng tuluy-tuloy na ilaw na hindi kailanman maibibigay ng totoong insekto. Sa mga pelikula at digital art, madalas maglagay ang mga artista ng kumikislap na tuldok gamit ang computer. Ang mga digital na liwanag na ito ay karaniwang pare-pareho. Gumagalaw sila sa tuwid na linya o kumikinang sa eksaktong parehong liwanag nang paulit-ulit. Ang mga totoong buhay na nilalang ay hindi kailanman ganoong nahuhulaan.
Gustong-gusto ng mga tao sa buong mundo na kunan ang mga insekto na ito sa camera. Sa Alitaptap, nagbabahagi ang mga tagamasid ng mga totoong nakita mula sa maraming lugar. Noong Oktubre, nakakita ang mga tao ng European Glow-worms sa mga lugar tulad ng Novalja sa Croatia, Hanau sa Alemanya, at Turku sa Finland. Nakakita naman ang ibang tagamasid ng Winter Fireflies sa mga lugar tulad ng Halifax at Toronto sa Canada, pati na rin sa Massachusetts at Oregon sa Estados Unidos. Ang bawat rehiyong ito ay may kakaibang kapaligiran kung saan nakatira ang mga lokal na uri.
Kapag nanood ka ng palabas tungkol sa kalikasan o video online, tingnan mong mabuti ang mga liwanag. Mabilis ba silang lumilipad na may kakaibang sigla? O lumulutang ba sila na parang mga digital na sticker sa madilim na screen? Ang pag-alam kung paano kinukuha ng mga camera ang totoong liwanag ay tumutulong sa iyong pahalagahan ang pasensya ng mga filmmaker na nakaupo sa dilim nang ilang oras para lang maipakita sa atin ang ilang segundong mahika ng alitaptap.