Lumulubog ang araw sa likod ng mga niyog, at ang hangin ay nagiging kulay ng hinog na mangga. Nakatayo ka sa tabi ng isang mabagal na ilog sa Palawan, naghihintay na lumamig ang gabi. Sa Tagalog, alitaptap ang tawag ng mga tao sa mga kuliglig na ito. Tahimik ang lahat habang unti-unting nawawala ang liwanag.
Habang lumalalim ang gabi, nagiging madilim na bughaw ang langit. May maririnig kang langgam o lamok, pero nakatutok ang mga mata mo sa mga mabababang halaman sa tabi ng tubig. May makikita kang maliit na kislap malapit sa isang dahon. Hindi ito masakit sa matang liwanag, kundi isang malambot at mapusyaw na dilaw na kislap. Sinasagot ito ng isa pang kislap mula sa sanga malapit doon.
Pagdating ng buong dilim, nag-iiwan ng mahimalang tanawin ang pampang ng ilog. Dose-dosenang maliliit na ilaw ang nagsisimulang kumurap sa isang tuloy-tuloy na ritmo. Ang mga lokal na gabay at grupo sa komunidad ay masipag na nagtatrabaho upang protektahan ang mga madilim na pampang na ito. Alam nila na kung masyadong maliwanag ang mga ilaw sa daan malapit sa tubig, mawawala ang mga alitaptap.
Ang panonood ng alitaptap sa Pilipinas ay higit pa sa tahimik na paraan ng pagpapalipas ng gabi. Sa tuwing may makakita ng alitaptap at magtala ng kanilang nakita, nakatutulong sila sa pagbuo ng mas malaking larawan. Mahalaga ang bawat obserbasyon. Sinasabi nito sa atin kung ang tubig ay sapat na malinis at ang hangin ay sapat na madilim para sila ay mabuhay. Habang pabalik ka na sa inyong bahay, ang mga kumukurap na ilaw ay dahan-dahang nawawala sa iyong likuran.