Noong una, wala pang mga cellphone o gabay para sa mga kumikislap na kulisap, kaya nakikinig lamang ang mga tao sa dilim. Umupo sila sa beranda tuwing gabi para panoorin ang liwanag sa damuhan. Nang mawala ang mga kulisap tuwing taglamig, gumawa sila ng mga kanta para sa kanila. Inilagay nila ang mga alitaptap sa mga oyayi, katutubong awitin, at lumang tula. Sinasabi sa atin ng mga kantang ito kung paano namuhay noon ang mga tao kasama ang mga kumikislap na kulisap.
Isipin kung ano ang ginagawa ng isang kanta. Tinutulungan nito ang mga tao na alalahanin ang mga bagay na ayaw nilang kalimutan. Sa iba't ibang bahagi ng mundo, lumilitaw ang mga alitaptap sa musika sa panahon ng pagbabago. Lumilitaw sila kapag nagiging taglagas na ang tag-init, o kapag may inaalalang tahanan noong bata pa siya. Kapag naririnig ng mga tao sa Japan o Pilipinas ang isang tugtugin, naiisip nila ang mainit na hangin at ang dahan-dahang pag-apap ng kulisap.
Pag-awit sa Liwanag
Sa maraming tradisyunal na awiting pambata sa Japan, may mahalagang bahagi ang mga alitaptap. May isang sikat na tradisyunal na awit na tumatawag sa alitaptap. Sinasabi nito sa kulisap na maliwanag o madilim ang bahay at inaanyayahan itong kumislap. Ang mga kantang ito ay madalas kinakanta ng mga bata habang naglalaro sa labas at lumulubog ang araw. Noon, walang maliwanag na ilaw na de-kuryente sa bawat kanto. Talagang madilim ang gabi. Ang kumikislap na kulisap ay isang pamilyar na kapitbahay, hindi isang bihirang tanawin.
Kapag tiningnan mo ang mga tala sa Alitaptap ngayon, makikita mo ang mga tao na nakakakita ng mga alitaptap sa mga lugar tulad ng Mizuko sa Saitama, Japan, kung saan nakatira ang mga espesye tulad ng Pyropyga alticola. Siglo na ang lumipas na kasama ng mga tao ang ganitong klase ng mga kulisap. Ang mga kantang ginawa nila ay paraan ng pagbati sa kanila. Tinuring nila ang mga kulisap na parang maliliit na bisita sa bakuran.
Mga Awit ng Pagkawala at Alaala
Bakit lumilitaw ang mga alitaptap sa mga malulungkot na kanta o sa mga kanta tungkol sa paglaki? Bahagi nito ay ang kanilang pag-apap at paglahaw. Ang isang kulisap ay umiilaw nang sandali. Pagkatapos ay nawawala ito. Kailangan mong panoorin itong mabuti para malaman kung saan ito nagpunta.
Ipinapaalala nito sa mga tao ang mabilis na paglipas ng oras. Mahaba ang pakiramdam ng gabi ng tag-init habang naroon ka. Pero mabilis matapos ang panahon. Sa mga lugar tulad ng Canada at hilagang Estados Unidos, kung saan itinatala ng mga tao ang maliit na Winter Firefly sa mga lugar tulad ng Puslinch o Whitefield habang lumalamig ang panahon, mabilis dumating ang lamig. Kapag nagyelo na, humihinto ang pagkislap. Nakunan ng mga katutubong awitin ang pakiramdam na iyon. Ginamit nila ang sandaling kislap ng alitaptap para pag-usapan kung gaano mabilis lumipas ang magagandang panahon.
Ang Sinasabi ng mga Titik Tungkol sa mga Tirahan
Ang mga lumang kanta ay hindi lamang maganda pakinggan. Nagbibigay din sila ng mga pahiwatig tungkol sa kasaysayan. Kapag binanggit sa isang katutubong awitin na libu-libong kumikislap na kulisap ang nakita malapit sa ilog ng nayon, may sinasabi itong mahalaga. Sinasabi nito na malinis ang tubig. Sinasabi nito na likas ang mga pampang ng ilog at hindi natatakpan ng semento.
Kailangan ng mga alitaptap ang mamasa-masang lupa at mga basang lugar kung saan nakatira ang mga suso. Hinuhuli ng kanilang mga anak ang mga suso sa madilim na putik. Kung ang isang kanta mula sa isandaang taon na ang nakalipas ay nag-uusap tungkol sa mga kumikislap na kulisap sa bawat kanal, ngunit ngayon ay makikita mo lamang sila sa ilang protektadong parke, ang kanta ay nagiging tala ng pagbabago. Pinatutunayan nito na mas malawak at mas mailap ang kanilang tirahan noon.
Pagpapatuloy ng Musika
Ngayon, hindi na natin kailangang hulaan kung ilang alitaptap ang natitira. Gumagamit ang mga tao ng mga mapa ng agham-pambayan para i-tsek ang mga nakita, maging ito man ay isang Common Eastern Firefly sa Kentucky o isang European Glow-worm sa England. Naglalagay tayo ng mga tala sa mga database sa halip na kumanta lamang sa beranda.
Gayunpaman, nananatili sa atin ang lumang ugali ng panonood sa dilim. Kapag nakita mo ang isang kislap malapit sa mga puno at naramdaman mo ang maliit na sigla ng pagkamangha, nararamdaman mo ang eksaktong naramdaman ng mga tao noon pang mga henerasyon. Maaaring magbago ang mga kanta, ngunit nananatili ang liwanag sa damuhan.