Mga Ilaw sa Dilim
Kapag nanonood ang mga tao ng sine o cartoons, madalas silang makakita ng kumikinang na mga kulisap na lumilipad sa screen. Mukhang mahika ang maliliit na tilamsik ng liwanag na ito. Sumasayaw sila sa paligid ng mga tauhan sa gubat o dahan-dahang kumukurap sa tahimik na bakuran. Pero ang pagkuha sa maliliit na buhay na bombilya na ito gamit ang totoong camera ay mas mahirap kaysa sa iniisip ng karamihan. Napakalambot ng liwanag ng alitaptap. Ang mga normal na video camera na naka-factory setting ay halos walang ipapakita kung ituturo mo ito sa madilim na bukid.
Kailangan ng pasensya, madilim na langit, at espesyal na kagamitan para makunan ang totoong alitaptap. Kapag nag-a-upload ang mga citizen scientist ng kanilang mga nakita sa Alitaptap, madalas silang nagbabahagi ng mga larawan at maiikling video clip ng nakikita nila sa labas. Kung titingnan mo ang mga kamakailang nakita mula sa mga lugar tulad ng Berlin kung saan nakikita ng mga tao ang European Glow-worm, o mula sa New York kung saan lumalabas ang Winter Firefly kapag lumalamig ang hangin, may napapansin kang mahalaga. Ang background ay halos laging itim na itim. Ang mga kulisap ay maliliit na tuldok lamang ng dilaw o berde na liwanag. Hindi nila naiilawan ang buong damuhan o nagbibigay ng malalaking anino tulad ng flashlight.
Ang Lihim ng Mahabang Pagkaka-expose
Para makunan ang isang alitaptap sa camera, kailangang gumamit ng mga litratista ng isang teknik na tinatawag na long exposure. Ang shutter ng normal na camera ay bumubukas at sumasara sa napakaikling bahagi ng isang segundo. Ang bilis na iyon ay nagpapasok ng sapat na liwanag sa araw. Sa gabi, ang isang bahagi ng segundo ay hindi sapat na oras para mahuli ang mahinang kislap ng buntot ng kulisap.
Sa halip, inilalagay ng mga litratista ang kanilang mga camera sa matatag na tripod para hindi gumalaw ang frame. Pinapanatili nilang bukas ang shutter ng camera sa loob ng ilang segundo o kaya ay mga minuto. Hinahayaan nitong mamuo ang liwanag sa digital sensor sa paglipas ng panahon. Sa bawat pagkakataon na kumislap ang alitaptap sa harap ng lens, ang liwanag nito ay nag-iiwan ng maliit na bakas sa pag-rekord. Kung dalawampung alitaptap ang lumipad sa loob ng tatlong minuto, ipapakita ng huling larawan ang lahat ng dalawampung bakas nang magkakasama. Mukhang abalang kumpol ng mga bituin sa ibabaw mismo ng lupa.
Ganito rin nagre-rekord ang mga tao ng mga uri tulad ng Lamprigera yunnana sa Taiwan o Pyrocoelia rufa sa South Korea. Kung walang tripod at mabagal na bilis ng shutter, nagre-rekord lang ang camera ng malabong itim na screen. Mabilis masyadong gumalaw ang mga kulisap para sa mabilis na litrato, at masyadong mahina ang kanilang kislap para sa ordinaryong setting ng video.
Mga Totoong Kislap Laban sa CGI
Gustong-gusto ng mga direktor sa Hollywood at mga tagagawa ng video game ang paggamit ng mga alitaptap. Ginagamit nila ang mga ito para magtakda ng damdamin na maginhawa, nag-iisa, o mahiwaga. Pero sa maraming modernong pelikula at digital art piece, ang mga kumikinang na kulisap na nakikita mo ay talagang peke. Idinagdag lang sila mamaya sa computer gamit ang software para sa mga special effects.
Paano mo malalaman ang pagkakaiba sa pagitan ng totoong kulisap at gawa sa computer? Tingnan mong mabuti kung paano kumilos ang liwanag. Ang totoong liwanag ng alitaptap ay nagmumula sa reaksyong kemikal sa loob ng katawan ng kulisap. Ito ay malambot at mainit na kislap na dahan-dahang lumilitaw at nawawala. Hindi nito binubulag ang camera o iniilawan ang mga dahon sa paligid nito.
Ang mga digital na alitaptap ay madalas na ibang-iba tingnan. Minsan ay pinapagalaw sila ng mga artist sa computer nang napakabilis, pinapatay at binubukasan nang napakatalim, o kumikinang nang matingkad na asul at lila. Ang mga totoong alitaptap ay kadalasang kumikinang nang dilaw, berde, o maputlang kulay-kahel. Ang mga digital na kulisap ay mayroon ding ugali na lumutang sa mga tuwid na linya o hindi natural na mga pattern. Ang mga totoong alitaptap ay sumasabay sa hangin, bumabangga sa mga hindi nakikitang agos ng hangin, at sumusunod sa hugis ng mga halaman at puno.
Ang isa pang malaking pahiwatig ay ang kapaligiran. Sa totoong video ng Aspisoma lineatum sa Brazil o Stenocladius bicoloripes sa Hong Kong, may tekstura ang background. Makikita mo ang mga dahon ng damuhan, balat ng puno, o ang malabong guhit ng isang landas. Sa ilang murang digital na video, ang background ay isang malabong berdeng mantsa na may mga lumulutang na kumikinang na tuldok na idinikit sa itaas.
Panonood Nang Hindi Ginagambala
Ang pagkuha ng video ng mga totoong alitaptap ay nag-aabos ng oras dahil kailangan mong maghintay na magtiwala sila sa gabi. Kung magsisindi ka ng maliwanag na flashlight o bubuksan ang screen ng iyong telepono habang sinusubukang mag-rekord, titigil sa pagkislap ang mga alitaptap. Nalilito sila sa dagdag na liwanag. Maraming uri ang gumagamit ng kanilang mga kislap para kausapin ang isa't isa at humanap ng kapareha. Ang artipisyal na liwanag mula sa ating mga gadyet ay maaaring makagambala sa mahahalagang senyas na ito.
Kapag lumabas ang mga citizen scientist dala ang kanilang mga camera para imapa ang mga lokal na populasyon, ginagawa nila ang mga gawi para sa madilim na langit. Gumagamit sila ng mga pulang filter sa kanilang mga flashlight dahil mas kaunti ang isturbo ng pulang liwanag sa mga kulisap kaysa sa maliwanag na puting LED beam. Umupo sila nang tahimik at hinahayaan ang kanilang mga mata na masanay sa dilim.
Nagtagpo ang sining at agham doon mismo sa madilim na bukid. Kapag pinapahalagahan natin kung gaano kahirap kumuha ng video ng totoong alitaptap, mas pinapahalagahan na natin ang totoong kulisap. Ang isang computer ay maaaring gumawa ng isang libong kumikinang na tuldok sa loob ng dalawang segundo. Pero ang panonood sa isang tunay na alitaptap na kumukislap sa mamasa-masang damuhan ng isang lokal na parke ay isang bagay na kailangan mong maranasan gamit ang iyong sariling mga mata.