Ang pinakamahirap na bahagi ng lakad-alitaptap ay ang unang labinlimang minuto, kung saan wala ka talagang makita.
Dumarating ka bago dumilim, habang may sapat pang liwanag para mahanap ang daan. Tapos ay naghihintay ka. Inaabot ng mga labinlimang minuto para masanay nang mabuti ang iyong mga mata, at sa halos buong panahong iyon ay para bang walang mangyayari. Nagsisimula nang bumulong ang mga tao na mali ang gabing napili nila.
Tapos ay may bubukas na isang ilaw, mababa, malapit sa damuhan. Sinagot ito ng pangalawa ilang metro ang layo. At bigla mong naiintindihan na nandoon na pala sila buong magdamag, hindi mo lang sila makita agad.
Pulang ilaw, o walang ilaw
Ang unang patakaran sa lakad-alitaptap ay ang nagpapasabik sa mga tao: patayin ang mga sulo, at kung kailangan mo ng liwanag, gawin itong pula.
Kumukislap ang mga alitaptap para maghanap ng kapareha. Sumesyas ang lalaki, sumasagot ang babae, at ang buong usapan ay nangyayari sa wikang may ilaw na tumatagal ng ilang segundo. Ang puting sulo na in iikot sa buong bukid ay tuluyang lumulunod dito. Hanggang bukas ang ilawan mo, hindi magawa ng mga kulisang pinuntahan mo ang iisang bagay na inilaan para sa maikli nilang buhay.
Mas hindi nakakaabala ang pulang ilaw, at may pakinabang din ito sa sarili mo: pinapanatili nito ang paningin mo sa dilim. Sampung minuto matapos suriin ng isang tao ang kanyang telepono sa pinakamaliwanag nito, kumukurap pa rin ang lahat.
Tumingin sa isa, huwag sa lahat
Ang likas na ugali ay tingnan ang buong bukid. Ang kapaki-pakinabang na bagay ay ang pumili ng iisang kulisap at panoorin ito sa loob ng tatlumpung segundo.
Ang hinahanap mo ay ang ritmo. Nananatili ba itong bukas, parang maliit na ilawan? Isang kislap, tapos ay mahabang tigil? Paulit-ulit at mabilis na kislap, na ang bawat kulisap ay may sariling ginagawa? O sabay-sabay silang pumipintig, tulad ng isang tibok ng puso sa isang puno?
Ang ritmong iyon ang pinakamahalagang palatandaan sa kung ano ang tinitingnan mo. Mas marami itong sinasabi sa eksperto kaysa sa kulay, at higit pa sa laki. Hindi mo kailangang malaman kung anong uri ito. Kailangan mo lamang ilarawan nang tapat ang ginawa ng ilaw.
Ang pagbilang ay paghula, kaya hulaan sa mga grupo
Walang taong makakabilang nang eksakto sa mga alitaptap. Ang sinumang magsasabi sa iyong may eksaktong 240 ay nagbibigay ng gawa-gawang numero.
Kaya ang tapat na gawain ay ang magbilang sa pamamagitan ng mga grupo. Isa o dalawa. Isang dakot. Marami. Daan-daan. Ang saklaw na sigurado ka ay mas mahalaga kaysa sa eksaktong numerong inimbento mo, dahil kailangang malaman ng susunod na magbabasa ng tala mo kung ano talaga ang nakita mo.
Ganoon din sa mga pangalan. Kung hindi mo alam ang uri, isulat ang "alitaptap" at doon na huminto. Ang maling pangalang siyentipiko ay mas masahol pa kaysa sa walang pangalan, dahil pinaniniwala nito ang lahat.
Ang mga gabing walang makita
May mga gabing nakatayo ka roon at talagang walang makita. Masyadong maliwanag ang buwan, o masyadong malamig, o malakas ang ulan dakong alas-says, o natapos na ang mga alitaptap dito tatlong linggo na ang nakalipas.
Isulat mo pa rin.
Ang gabing walang alitaptap, sa lugar kung saan dati silang nakikita, ay isang tunay na tala. Isa ito sa ilang paraan para mapansin ng sinuman na nananahimik na ang populasyon. Ang kawalan ay katibayan lamang kapag may taong naroon upang pagmasdan ito, at isinulat na tumingin sila.
Bakit mas mahalaga ito rito kaysa sa ibang lugar
Ang Pilipinas ay may problema sa alitaptap na sa totoo lang ay problema sa pagtatala.
Sa mga bukas na datos na nakalap ng proyektong ito, may 120 tala ng alitaptap mula sa Pilipinas. Eksaktong isa lamang dito ang umaabot sa pamantayang tinatawag ng mga siyentipiko na uri ng pananaliksik dalawang taong mag-isa na nagkasundo sa isang uri. Sa natitirang 119, sandaan at walo ang nakilala lamang bilang "alitaptap": ang pamilya, at wala nang iba.
Hindi ito dahil pabaya ang mga Pilipinong nagmamasid. Ito ay dahil halos walang lokal na lumalabas upang magsagawa ng sarbey, at ang litrato na walang eksperto na magpapatunay ay nananatili sa antas ng pamilya magpakailanman. Narito ang mga alitaptap. Ang nawawala ay ang kuwaderno.
Dalawa sa labing-apat na tatak ng uri sa pambansang hanay na iyon ay mga pangalan mula sa ibang kontinente ang "Blue Ghost", na nakatira sa Hilagang Amerika, at "Portuguese Firefly". Wala sa dalawa ang matatagpuan sa Pilipinas. Iyan mismo ang nangyayari kapag walang malapit na magsasabi ng totoo.
Ang nagiging anyo ng kuwaderno
Narito ang bahaging nagpapasulit sa pagtayo-tayo roon.
Ang bawat tala mula sa iyong gabi ay napupunta sa isang malayang mapa na maaaring i-download ng sinuman. Kapag ang isang lugar ay may sapat na mga talang may petsa, nakakakuha ito ng sariling pahina, na nagpapakita ng mga nakita roon, kung anong uri, at ang mga buwan na talagang nakita sila ng mga tao.
Ang pahinang iyon ay isang bagay na maaari mong i-print at ibigay sa konseho ng barangay kapag may nagpanukala ng daan, resort, o hilera ng mga ilaw baha. "May mga alitaptap doon" ay natatalo sa usapang iyon sa bawat pagkakataon. "Apatnapu't pitong talang may petsa sa tatlong panahon, na inilathala nang hayagan, at narito ang link" ay hindi laging natatalo.
Sumusunod ang proteksyon sa dokumentasyon. Bihira itong dumating sa ibang paraan.
Kahit sino ay pwedeng mag-ayos nito
Hindi mo kailangan ng permit, biyologo, o badyet. Kailangan mo ng madilim na gabi, pulang sulo, at taong handang magsusulat ng mga bagay-bagay.
Hindi namin mapapatakbo ang mga lakad na ito para sa iyo itong site ay ginawa ng isang tao sa gitna ng kanyang buong-panahong trabaho ngunit ang lahat ng ginawa ng isang lakad ay may tahanan dito, libre, magpakailanman, at may malayang lisensya upang mapanatili ito ng komunidad na nagtipon nito. At kung mag-ayos ka at gusto mo ng kasama, sabihin sa amin kung saan at kailan. Kung kaya kong makarating doon, gagawin ko.
Mayroong buong kit para sa pagpapatakbo ng lakad-alitaptap sa site na ito: ang paraan ng sarbey, ang mga bagay na nakakasira sa palabas, at isang talaan na maaari mong i-print at punan sa papel, dahil ang screen ng telepono ay pinagmulan din ng liwanag.
Magsimula sa isang bukid, isang gabi, at labinlimang pasyenteng minuto ng walang nakikitang anuman.