Nagsisimulang mamuo ang hamog sa mga nahulog na dahon sa Green Circle State Trail sa Stevens Point, Wisconsin. Akala ng karamihan ay tapos na ang panahon ng mga alitaptap noong nawala ang maiinit na gabi ng tag-init. Kung maglalakad ka nang maingat sa mga lugar tulad ng Schmeeckle Reserve ngayon, baka magulat kang malaman na puno pa rin ng buhay ang mundo ng mga kulisap. Ipinapakita ng mga bagong tala na nakakakita pa rin ng mga alitaptap sa mga lugar na may malamig na hangin sa taglagas. Narito ang mas malapit na pagtingin sa nangyayari sa gubat at kung paano mo mamamasdan ang matitibay na salagubang na ito nang hindi ginagambala ang kanilang tahimik na buhay.
Hindi Lahat ng Alitaptap ay Nawawala sa Agosto
Kapag naiisip ng karamihan ang isang alitaptap, naiisip nila ang maiinit na gabi sa Hulyo na puno ng kumikislap na dilaw na ilaw na sumasayaw sa ibabaw ng matataas na damo. Ang tag-init ang pinakamagandang panahon para sa maraming uri, ngunit hindi lamang ito ang nag-iisa na panahon na aktibo ang mga kulisap na ito. Ang ilang uri ng alitaptap ay nananatili matagal matapos pumasok sa loob ang mga tao tuwing tag-init. Sa mga lugar tulad ng Wisconsin, nagtala ang mga tagamasid ng aktibidad ng alitaptap hanggang sa huling bahagi ng Oktubre. Wala sila doon para kumislap at maghanap ng mapapangasawa tulad ng ginagawa ng mga alitaptap sa tag-init. Sa halip, lumilipat sila sa ibang yugto ng kanilang taunang buhay. Ang pag-alam na naroroon ang mga alitaptap sa taglagas ay nagbabago sa kung paano natin iniisip ang ating mga lokal na parke at daanan. Hindi mo kailangang itago ang iyong kuryosidad dahil lamang sa lumalamig ang panahon.
Iba ang Routine ng mga Alitaptap sa Malamig na Panahon
Kung maghahanap ka ng mga alitaptap sa malamig na gabi ng Oktubre, may mapapansin kang ibang-iba. Hindi mo makikita ang mga makinang na kislap na nagbibigay-liwanag sa dilim. Ang mga kulisap na nasa labas ngayon, na kadalasang tinatawag na mga alitaptap sa taglamig o miyembro ng pamilyang Lampyridae, ay iba kumpara sa kanilang mga kamag-anak sa tag-init. Sa mga mas malamig na buwan, ang mga adult na salagubang ay hindi naghahanap ng mapapasawa o nagpapakita ng kumikinang na palabas. Karamihan sa kanila ay mabagal na kumikilos, nagtitipid ng enerhiya, at naghahanap ng ligtas na lugar para magpahinga. Kapag bumaba ang temperatura malapit sa yelo, mas bumagal pa sila para mabuhay sa lamig. Alam nila ang lagay ng panahon sa mga paraang ngayon pa lamang natin nauunawaan. Ang panonood sa kanila ay nangangailangan ng pasensya dahil sila ay tahimik at ibang-iba sa mga abalang kulisap noong Hulyo.
Nagtatago Sila sa Ilalim ng Balat ng Puno Kung Araw
Saan pumupunta ang mga alitaptap na ito kapag lumalakas ang hangin at nagsisimula ang yelo? Hindi sila gumagawa ng mga pugad o humuhukay sa ilalim ng lupa. Sa halip, naghahanap sila ng mga natural na masisilungan sa mga puno sa paligid nila. Kung titingnan mong mabuti ang magaspang na balat ng isang punong oak o maple, baka makakita ka ng isa na kumakapit nang mahigpit sa kahoy. Ang maluwag na balat ay nagbibigay ng proteksyon laban sa malamig na hangin at malakas na ulan. Gumagana ito tulad ng isang maliit na kumot na nagiging ligtas sa salagubang mula sa pagyeyelo. Nangangahulugan ito na kung nais mong makita sila, kailangan mong tingnan ang mga puno sa halip na iwinawasiwas ang lambat sa damo. Nakikihalubilo sila sa mga kulay kayumanggi at abo ng balat ng puno, kaya mahirap silang makita.
Hindi Namamaril ng Pagkain ang mga Adult na Alitaptap
Ang isa pang detalye na nagpapagulat sa maraming tao ay kung ano ang kinakain ng mga salagubang na ito kapag sila ay lumaki na. Kapag ang mga alitaptap ay mga uod pa lamang, na nakatira sa mamasa-masang lupa at mga dahon, sila ay mababangis na mangangaso. Hinahanap nila ang mga suso gamit ang kanilang espesyal na bibig. Ngunit kapag sila ay naging ganap na adult na salagubang, nagbabago ang kanilang pang-araw-araw na gawain. Ang maraming adult na alitaptap ay tumitigil sa pagkain, at nabubuhay sa enerhiya na itinago nila noong sila ay lumalaki pa sa lupa. Ang iba naman ay umiinom lamang ng kaunting nektar ng bulaklak o hamog sa umaga mula sa mga dahon. Wala sila sa gubat sa taglagas para mangaso. Ang kanilang pangunahing layunin bilang mga adult ay ang mabuhay sa panahong ito, maghanap ng ligtas na lugar para magpahinga, at ipagpatuloy ang kanilang lahi para sa susunod na taon.
Makikita Mo Silang Nagpapahinga sa Araw
Marahil ang pinakanakakagulat tungkol sa mga alitaptap na ito sa taglagas ay hindi mo na kailangang maghintay na lumubog ang araw para mahanap sila. Sikat ang mga alitaptap sa tag-init dahil lumalabas lamang sila kapag madilim na, at nagtatago sa damo buong araw. Ngunit ang mga salagubang na matatagpuan sa mga lugar tulad ng Schmeeckle Reserve sa huling bahagi ng Oktubre ay madalas na nananatili sa mga puno sa hapon. Dahil hindi sila lumilipad at nagpapakita ng nag niningning na palabas sa gabi, ginugugol nila ang kanilang oras sa araw sa tahimik na pagpapahinga sa balat ng puno. Ginagawa nitong aktibidad sa araw ang pagpapanood ng alitaptap. Maaari kang maglakad sa daanan sa isang malamig na hapon ng taglagas, tingnan nang mabuti ang mga puno, at makakita ng salagubang na nagpapahinga sa harap mo.
Kapag lumabas ka para manood ng mga alitaptap sa isang lugar tulad ng Green Circle State Trail, tandaang maging magalang na panauhin sa kanilang tahanan. Huwag na huwag mong huhugutin ang maluwag na balat ng puno para tumingin sa ilalim, dahil iyon ang kanilang tirahan sa taglamig. Panatilihin ang iyong mga kamay sa iyong sarili at obserbahan lamang sila kung saan sila nagpapahinga. Kung kukuha ka ng malinaw na larawan, maaari mong ibahagi ang iyong nakita sa isang mapa tulad ng Alitaptap upang tulungan ang mga siyentipiko na malaman kung saan nakatira ang mga matitibay na kulisap na ito. Ang panonood sa mga ligaw na nilalang nang hindi sila ginagambala ay ang pinakamahusay na paraan upang malaman ang kanilang mga sikreto.