Kapag binuksan mo ang mapa ng Alitaptap sa isang malamig na gabi ng Nobyembre, makikita mo ang mga kumikinang na tuldok sa buong mundo. Ngayon, may naglista ng Mediterranean Pale Glow-worm sa Gard, France, habang ang isa naman ay nagtala ng Spring Treetop Flasher sa Westney Road sa Pickering, Ontario. Mas malayo sa timog, ipinapakita ng mga tala ang isang Aspisoma lineatum sa Santa Teresa, Brazil. Pinag-uugnay ng mga tuldok na ito ang mga lugar na magkaiba tulad ng Canada at Brazil sa pamamagitan ng isang iisang sinulid. Ang sinulid na iyon ay ang madilim na gabi, at mabilis itong nagbabago dahil sa mga ilaw ng tao.
Kapag binubuksan natin ang mga ilaw sa labas, ilaw sa kalye, at bumbilya sa beranda, hindi lang tayo natutulungang makita ang dilim. Binabago rin natin ang mga senyales na ginagamit ng mga hayop para maglakbay, maghanap ng pagkain, at magpalaki ng kanilang mga anak. Lampas sa ating mga paboritong kumikinang na insekto ang suliraning ito. Nililinlang ng maliliwanag na ilaw ang maraming uri ng hayop, kaya lumalayo sila sa mga ligtas na tahanan at napupunta sa panganib. Tinutulungan ng pagprotekta sa dilim ang mga pawikan, ibon, at insekto nang sabay-sabay, at lumilikha ito ng mas magandang mundo para sa mga alitaptap sa ating mapa.
Kunin natin ang mga pawikan bilang halimbawa. Kapag lumabas ang maliliit na pawikan mula sa kanilang mga pugad sa buhangin sa isang madilim na baybayin, sinasabi ng kanilang instinct na gumapang patungo sa pinakamaliwanag na bahagi ng abot-tanaw. Sa loob ng milyun-milyong taon, ang maliwanag na direksyong iyon ay ang bukas na karagatan na sumasalamin sa bituin at buwan. Ngayon, ang mga makikinang na hotel at ilaw sa tabing-dagat ay madalas na sumisikat papasok sa lupa. Nalilito ang mga bagong pisa na pawikan sa mga artipisyal na ilaw na ito. Sa halip na gumapang patungo sa dagat, papunta sila sa likod sa buhangin patungo sa mga kalsada at paradahan. Marami sa kanila ang hindi na nakakarating sa tubig.
Nahaharap din sa katulad na problema ang mga ibong lumilipat ng tirahan. Bilyun-milyong ibon ang lumilipad sa hilaga at timog sa ilalim ng dilim sa kanilang mga pana-panahong paglalakbay. Ginagamit nila ang buwan at mga bituin para gabayan ang kanilang landas sa mga kontinente. Kapag lumipad sila sa ibabaw ng malalaking lungsod na kumikinang sa maliliwanag na ilaw at matatayog na gusali, naliligaw sila dahil sa silaw. Naaakit ang mga ibon palayo sa kanilang landas, umiikot sa matatayog na gusali hanggang sa manghina sila sa pagod o bumangga sa mga salamin ng bintana. Ang mga ilaw na nakabukas buong gabi ay ginagawang nakakalitong maze ang ating mga lungsod para sa mga hayop na sanay maglakbay kasama ang mga bituin.
Kahit ang mga karaniwang insekto sa likod-bahay ay nahuhulog sa bitag na ito gabi-gabi. Ang mga gamugamo at salagubang ay umiikot nang walang humpay sa mga bumbilya sa beranda dahil napagkakamalan ng kanilang panloob na kompas na buwan ang ilaw. Kapag ginugol ng isang insekto ang buong lakas nito sa pag-ikot sa bumbilya, nasasayang ang oras na dapat sana ay ginamit nito sa paghanap ng pagkain o kapareha. Para sa mga alitaptap, napakalapit sa puso ang suliraning ito. Lubos na umaasa ang mga alitaptap sa kadiliman para maipadala ang kanilang mga kumikinang na mensahe sa isa't isa.
Tinitingnan mo ang mga tala sa mapa ng Alitaptap para sa mga lugar tulad ng S Rural Rd sa Tempe, Arizona, o Fourth Ave sa Dayton, Kentucky, nakakakita ka ng mga kapitbahayan na naaapektuhan ng ilaw ng tao. Ang isang lalaking alitaptap ay kumikislap ng tiyak na kodigo para makaakit ng kapareha. Kung ang isang maliwanag na ilaw sa kalye ay sumisikat nang diretso sa damuhan, nawawala ang munting kislap na iyon. Hindi nakikita ng babae ang kanyang senyales, at hindi rin nakikita ng lalaki ang sa kanya. Nagkakahulihan sila sa silaw. Ang maliliwanag na ilaw ay kumikilos tulad ng pader ng hamog, na nagtatago sa kanilang kumikinang na wika.
Ito ang dahilan kung bakit tinutulungan din ng mga solusyon para sa mga alitaptap ang ibang mga hayop. Kapag nagpasya ang isang bayan na takpan ang mga ilaw sa kalye nito upang ang ilaw ay tumuro pababa sa semento sa halip na kumalat pataas sa langit, nagiging mas madilim ang gabi sa mga tamang lugar. Kapag pinapatay ng mga tao ang mga hindi kinakailangang ilaw sa beranda o gumagamit ng maligamgam na mga bumbilya sa halip na matitingkad na asul-puting LED, nawawala ang kislap. Ang simpleng pagbabago na iyon ay tumutulong sa mga ibon na panatilihing tuwid ang kanilang paglalakbay at nagbibigay sa mga pawikan ng malinaw na daan patungo sa karagatan.
Para sa mga alitaptap, ang mga madilim na espasyong ito ay nangangahulugang maaari nilang kislapin ang kanilang mga senyales nang walang sagabal. Sa mapa, ang bawat pagpapakita ay kumakatawan sa isang buhay na nilalang na sumusubok na mabuhay sa isang mundong mas nagiging maliwanag bawat taon. Sa pamamagitan ng pagbibigay-pansin sa kung paano kumakalat ang ilaw sa ating mga bakuran, maaari nating simulan na ibalik ang gabi sa mga hayop na nangangailangan nito. Kahit ito ay isang Mediterranean Pale Glow-worm sa Spain o isang Winter Firefly sa Ontario, ang bawat nilalang ay nakikinabang kapag naalala nating patayin ang mga ilaw at hayaang bumalik ang dilim.